Luidruchtige exoot

halsbandparkieten in Den Haag

Hoeveel halsbandparkieten zouden er inmiddels rondvliegen in Den Haag en omgeving, vroeg ik me laatst af. Ik zie en hoor ze werkelijk overal! Wel, according to Wikipedia is het antwoord op mijn vraag 5000, volgens een telling van januari 2010. In totaal wordt het aantal exemplaren in Nederland geschat op 9000.

‘Lawaaipapegaai’ heten ze hier in de volksmond – een logische bijnaam, gelet op de schelle roep. Een exotische verschijning, met zijn opvallend groene verenkleed en rode snavel. Opereert overdag meestal in kleine groepen, om ‘s avonds massaal bij elkaar te komen op een vaste slaapplaats.

Vermoedelijk is het allemaal begonnen met enkele ontsnapte of vrijgelaten volierevogels. Oorspronkelijk komen halsbandparkieten voor in Centraal-Afrika en Zuid-Azië, waar ze zeer algemeen zijn. Ze worden daar beschouwd als een plaagsoort omdat ze veel schade toebrengen aan rijpend fruit en landbouwgewassen.

Maar waarom zitten ze hier in Nederland vrijwel alleen in de stad? De halsbandparkiet lijkt een cultuurvolger te zijn, gelet op zijn voorliefde voor fruit en landbouwgewassen in zijn natuurlijke verspreidingsgebied. Een opportunist, die heeft geleerd dat er in de omgeving van mensen wat te halen valt. En in de stad leven veel mensen….Een andere verklaring is dat hij met zijn felle kleur in het buitengebied te veel zou opvallen, in de stad is hij veiliger en heeft hij meer vluchtplekken.

De halsbandparkiet is een holenbroeder en natuurbeschermers vragen zich af of hij broedholtes van spechten en andere vogels inpikt en daarmee een bedreiging voor deze vogels vormt. Onderzoek hiernaar lijkt voorlopig uit te wijzen dat dit niet het geval is. De vogel legt het in de strijd om de beschikbare nestholtes vaak af tegen de andere holenbroeders, is de indruk.

Meer informatie over deze vogel:  Hier!

Update 30 januari 2011: ook dit jaar heeft er al een telling van halsbandparkieten plaatsgevonden, las ik op natuurbericht.nl. Net als vorig jaar werden er op de slaapplaatsen ongeveer 10.000 vogels geteld. Meer hierover hier: natuurbericht

Boomhazelaar

De gewone hazelaar is een bekende verschijning in park en plantsoen, maar wie kent de boomhazelaar?

Juist ja: een hazelaar met een doorgaande stam, die als straatboom gebruikt kan worden. Zijn wetenschappelijke naam is Corylus colurna en hij wordt ook wel Turkse hazelaar genoemd, omdat hij van oorsprong uit de contreien noordoostelijk van de Middellandse Zee komt. Hij draagt net als zijn struikvormige broer katjes in januari/februari.

In mijn wijk in Den Haag kom ik de boomhazelaar regelmatig tegen en het viel me vorig jaar pas voor het eerst op dat sommige exemplaren overvloedig hazelnoten dragen. Nader onderzoek (via Google) leerde me dat deze noten uitstekend eetbaar zijn en volgens sommigen zelfs beter smaken dan de vruchten van die andere hazelaar.

De noten zijn rijp in september en vallen dan met omhulsel en al van de boom. Een tasje meenemen als ik tegen die tijd met de hond ga wandelen en dan maar rapen…..

Meer informatie over de boomhazelaar: Hier!

blad boomhazelaar

noot + omhulsel boomhazelaar

 

Zaterdag

Zacht en winderig, maar gelukkig goeddeels droog.

Ik geef de daklozenkrant-verkoper die bij de ingang van de supermarkt staat, een euro en voel me even een goed mens.

Drie halsbandparkieten vliegen met veel misbaar op uit een boom in het park als ik passeer met mijn hond. De zwaan in de vijver is nog alleen, maar de reigerkolonie hoog in de bomen komt tot leven. De toverhazelaar verderop langs het pad bloeit nu met gele sliertjes rond een onduidelijk bloemhart (foto). Ik heb nog geen sneeuwklokjes gezien, maar dat kan niet lang meer duren. De elzen hangen vol met katjes, over een week of wat volgen de hazelaars.

Nog te vroeg voor mijn volkstuin. Het is er nat en winters, al zitten er wel bloemknoppen in de kornoelje. Binnenkort ga ik de vlinderstruiken kortwieken en de andere heesters snoeien.

Thuis is alles rustig. Ik heb twee kranten, een stapel boeken en een warme kachel.

elzenkatjes

Mest

Na een winterverlof van vijf weken ben ik gisteren weer begonnen op mijn vaste werkplek, een boomkwekerij in Wassenaar. Ik mocht mest gaan uitrijden – paardenmest gemengd met stro, goed voor de structuur van de grond en prima voedsel voor de planten. Een tractor met kiepwagen bracht drie vrachten en deponeerde die op het hoofdpad. Aan mij de taak om, gewapend met riek en kruiwagen, het edele goedje te verspreiden over een op dit moment nog braakliggend stuk land.

Schraal weer met een gure motregen als toegift. De winter-werkjas hoog gesloten, handschoenen en laarzen aan. De kruiwagen loopt soms bijna vast in de rulle grond. Fitness in de open lucht, daar lijkt het op. In de pauzes op adem komen, even zitten, even een paar minuten rust. Vermoeidheid en toch doorgaan; een moment stoppen om de rug te strekken en daarna opnieuw de riek pakken en de kruiwagen volsteken. Tellen helpt een beetje: al 10 kruiwagens weggebracht…..de 11e……de 12e….. De berg stront wordt maar langzaam kleiner.

Een cirkel. Mijn werk op deze boomkwekerij is een cirkel. Vorig jaar februari – nadat ik  hier pas begonnen was – deed ik ditzelfde werk op een ander deel van het bedrijf. Nu ben ik pakweg een jaar en vier seizoenen verder, en ben ik opnieuw mest aan het verspreiden. Een cirkel, een kringloop. Net als de natuur.

Goede voornemens

Ik kom er elke dag langs tijdens het uitlaten van mijn viervoeter: het bankje aan de Valkenboskade tegenover huisnummer 585. En elke keer zie ik de verzakte stoeptegels voor het bankje en het gat dat daardoor ontstaan is en most of all: het gevaar dat iemand in het gat stapt en daarbij een lelijke blessure oploopt.

Het gat ligt er al een aantal maanden te gapen en niemand die er iets aan doet. Blijkbaar ligt het niet op de route van gemeentelijke inspecteurs, controleurs of een wijkteam. En geen passant die op het idee komt om de gemeente erover te bellen, alhoewel Den Haag een speciaal telefoonnummer heeft voor dit soort zaken (14070). Passiviteit alom. Of misschien is onverschilligheid een beter woord. Niemand die zich bekommert om de kwaliteit van de leefomgeving, niemand die het iets kan schelen. Iedereen wacht lijdzaam en lijdelijk af tot ‘ze’ langskomen om het te repareren.

Mij kan het wél schelen en toch heb ik lang gewacht om de telefoon te pakken. Ik ben niet onverschillig, maar wel passief….

Maar vandaag ben ik dan eindelijk in actie gekomen. Volgens de dame van 14070 die ik aan de lijn kreeg, wordt de verzakking nu binnen 3 dagen hersteld. We zullen zien. Ik ben in ieder geval van plan om mezelf in het vervolg wat actiever en assertiever op te stellen en dit soort dingen eerder te melden. Een heel goed voornemen voor 2011 – en nu maar afwachten wat er van terechtkomt!

Bidden per iPhone

De Klaagmuur in Jeruzalem is voor veel Joden een heilige plaats. Het is alles wat er nog over is van de tweede tempel – het centrum van de verering van JHWH, zo’n 2000 jaar geleden. De muur is altijd een plek van gebed geweest, iets waar de talloze briefjes in de holtes tussen de stenen van getuigen.

De stichting die de Klaagmuur beheert heeft nu iets nieuws bedacht voor diegene die niet in staat is om fysiek naar Jeruzalem te komen. Het is een iPhone applicatie waarmee via de telefoon een gebed verstuurd kan worden. Dat gebed wordt daarna door de beheerder uitgeprint en in de Klaagmuur geplaatst bij al die andere smeekbeden. Het kan trouwens ook gewoon via de computer thuis en dit is de link daarvoor.

Bidden op afstand, via je computer of je telefoon. Voor Joden, christenen of wie dan ook. Een zinvolle noviteit of flauwekul? Voor een Jood in de diaspora wellicht zinvol, als een vorm van contact houden met zijn vaderland en zijn roots. Voor mij als christen niet goed, denk ik. Mijn God is daar niet meer op die plaats, want de tempel is verwoest en God is ‘verhuisd’. Hij is nu niet meer aan één plek gebonden, maar is overal ter wereld. Meedoen met het collectieve gebed bij de Klaagmuur lijkt daarom misschien wel interessant en nuttig, maar heeft uiteindelijk meer met groepsgevoel en emotie te maken dan met het zuivere bidden.