Ik kom er elke dag langs tijdens het uitlaten van mijn viervoeter: het bankje aan de Valkenboskade tegenover huisnummer 585. En elke keer zie ik de verzakte stoeptegels voor het bankje en het gat dat daardoor ontstaan is en most of all: het gevaar dat iemand in het gat stapt en daarbij een lelijke blessure oploopt.
Het gat ligt er al een aantal maanden te gapen en niemand die er iets aan doet. Blijkbaar ligt het niet op de route van gemeentelijke inspecteurs, controleurs of een wijkteam. En geen passant die op het idee komt om de gemeente erover te bellen, alhoewel Den Haag een speciaal telefoonnummer heeft voor dit soort zaken (14070). Passiviteit alom. Of misschien is onverschilligheid een beter woord. Niemand die zich bekommert om de kwaliteit van de leefomgeving, niemand die het iets kan schelen. Iedereen wacht lijdzaam en lijdelijk af tot ‘ze’ langskomen om het te repareren.
Mij kan het wél schelen en toch heb ik lang gewacht om de telefoon te pakken. Ik ben niet onverschillig, maar wel passief….
Maar vandaag ben ik dan eindelijk in actie gekomen. Volgens de dame van 14070 die ik aan de lijn kreeg, wordt de verzakking nu binnen 3 dagen hersteld. We zullen zien. Ik ben in ieder geval van plan om mezelf in het vervolg wat actiever en assertiever op te stellen en dit soort dingen eerder te melden. Een heel goed voornemen voor 2011 – en nu maar afwachten wat er van terechtkomt!
Hoi Jan Jaap
Tja, als christenen zouden we er een voorbeeld in moeten zijn, zouden we onze naaste lief moeten hebben als ons zelf, en God en hen dienen, maar daar hebben we het, meestal, te druk voor…
Vriendelijke groet,
Tijs van den Brink