halsbandparkieten in Den Haag
Hoeveel halsbandparkieten zouden er inmiddels rondvliegen in Den Haag en omgeving, vroeg ik me laatst af. Ik zie en hoor ze werkelijk overal! Wel, according to Wikipedia is het antwoord op mijn vraag 5000, volgens een telling van januari 2010. In totaal wordt het aantal exemplaren in Nederland geschat op 9000.
‘Lawaaipapegaai’ heten ze hier in de volksmond – een logische bijnaam, gelet op de schelle roep. Een exotische verschijning, met zijn opvallend groene verenkleed en rode snavel. Opereert overdag meestal in kleine groepen, om ‘s avonds massaal bij elkaar te komen op een vaste slaapplaats.
Vermoedelijk is het allemaal begonnen met enkele ontsnapte of vrijgelaten volierevogels. Oorspronkelijk komen halsbandparkieten voor in Centraal-Afrika en Zuid-Azië, waar ze zeer algemeen zijn. Ze worden daar beschouwd als een plaagsoort omdat ze veel schade toebrengen aan rijpend fruit en landbouwgewassen.
Maar waarom zitten ze hier in Nederland vrijwel alleen in de stad? De halsbandparkiet lijkt een cultuurvolger te zijn, gelet op zijn voorliefde voor fruit en landbouwgewassen in zijn natuurlijke verspreidingsgebied. Een opportunist, die heeft geleerd dat er in de omgeving van mensen wat te halen valt. En in de stad leven veel mensen….Een andere verklaring is dat hij met zijn felle kleur in het buitengebied te veel zou opvallen, in de stad is hij veiliger en heeft hij meer vluchtplekken.
De halsbandparkiet is een holenbroeder en natuurbeschermers vragen zich af of hij broedholtes van spechten en andere vogels inpikt en daarmee een bedreiging voor deze vogels vormt. Onderzoek hiernaar lijkt voorlopig uit te wijzen dat dit niet het geval is. De vogel legt het in de strijd om de beschikbare nestholtes vaak af tegen de andere holenbroeders, is de indruk.
Meer informatie over deze vogel: Hier!
Update 30 januari 2011: ook dit jaar heeft er al een telling van halsbandparkieten plaatsgevonden, las ik op natuurbericht.nl. Net als vorig jaar werden er op de slaapplaatsen ongeveer 10.000 vogels geteld. Meer hierover hier: natuurbericht
Op volkstuinen en schoolwerktuinen zijn deze schreeuwers al een echte plaag geworden.
In mijn stadstuin is een enkeling soms voorbijganger.
Aan gevels hangend bij ventilatiestrips vind ik het mooi hoe zij elkaar af wisselen om de warmte op te nemen.
Tja, er zijn in onze natuur veel exoten te vinden. Soms zijn wij er blij mee en vaker proberen wij er weer van af te komen.
Met alle nare gevolgen die dat weer geeft.
Misschien meoten wij leren accepteren hoe de natuur zelf voor haar eigen oplosssingen zorgt?
Diervriendelijke groet.
De halsbandparkiet zal wellicht uiteindelijk zijn eigen ‘niche’ krijgen binnen de vogelpopulatie in ons land. De natuur herstelt zelf het evenwicht en menselijk ingrijpen doet soms meer kwaad dan goed.