Ik hoorde vanmorgen voor het eerst dit jaar de heggenmussen zingen in het plantsoen aan de rand van mijn wijk. Eentje zat er op een gegeven moment vlakbij me op een boomtak – toen ik mijn pas inhield om hem te bekijken vloog hij een paar meter verder en barstte vervolgens uit in een nieuwe riedel, als een beloning voor mijn aandacht.
De auto’s raasden voort op de drukke weg pal naast het plantsoen, maar de vogels zongen gewoon door. Daar zit iets vertroostends in, iets bemoedigends – alsof de natuur sterker is dan de cultuur, alsof een klein vogeltje machtiger is dan al dat luidruchtige, gewelddadige metaal op wielen.
Klein overwint groot, groot is veel kwetsbaarder dan op het eerste gezicht lijkt. Schijn bedriegt soms.
Frodo in het park, op donderdagochtend.
Hieronder een mooie opname van een zingende heggenmus (mét verkeerslawaai):
Musjes zijn leuk!
Ook meesjes vind ik leuk ….
Fijn weekend en vogelvriendelijke groet.