Uit de krant (2)

Een curieus bericht uit ‘De Posthoorn’, een huis-aan-huisblad voor Den Haag. Toen ik het de eerste keer las, moest ik lachen. Afval verbranden op een barbecue in huis om jezelf warm te houden! Hoe kom je er op. Humor.

Daarna drong het langzaam tot me door dat er ook een heel andere kant aan het verhaal zit. Een nogal tragisch kant. Het verhaal van een loser.

Een vrouw heeft geen verwarming meer in haar woning en is volgens het bericht eerder aangehouden i.v.m. een hennepkwekerij. 1 en 1 is 2: na de ontdekking en ontmanteling van de kwekerij zijn gas en elektra afgesloten. Denk ik. Vermoed ik. Ze kreeg een hoge energierekening gepresenteerd voor de illegale aftap van stroom, kon die rekening niet betalen en werd vervolgens afgesloten.

In deze tijd van het jaar geen verwarming hebben: ik moet er niet aan denken! Rillend op de bank, driedubbel kleren aan, maar nog koud. De hele dag in bed blijven, waar het onder je dekbed tenminste warm is. Gaan shoppen in de stad, enkel en alleen voor de warmte van de winkels. Of naar de bieb gaan en daar uren blijven, dichtbij de verwarming.

En dan staat daar die ongebruikte barbecue en besluit je om….Beetje dom, dat wel. Of misschien was ze zo wanhopig dat het haar niets meer kon schelen. Kan ook nog.

Zo zijn er in de stad heel wat pechvogels, heel wat mensen die in problemen gekomen zijn. Je ziet ze niet en hoort ze niet – totdat een berichtje in de krant hun verhaal vertelt. En dat is niet om te lachen.

Uit de krant

Inwoners van Den Haag zijn ‘trots op hun stad’, berichtte het huis-aan-huis blad De Posthoorn deze week. Bij een representatief onderzoek gaf driekwart van de ondervraagden dit aan.

Ik woon zelf inmiddels al meer dan 20 jaar in de hofstad, een reden waarom deze enquete mij aanspreekt. Ben ik trots op Den Haag? Antwoord: nee, dubbel en driewerf nee. Ik zou trots kunnen zijn op de plek die ik verworven heb ik deze stad, dat ik als plattelandsjongen me staande heb gehouden in de urban jungle. Ik ben soms trots op mezelf als ik een prestatie lever die eigenlijk boven mijn kunnen uitgaat. Als ik een gezin had zou ik trots kunnen zijn op vrouw en kinderen – ook een optie. Maar op een stad? Trots op Den Haag? Nee, dat niet.

Den Haag heeft alle problemen die steden in onze tijd hebben: verpauperde woonwijken, criminaliteit, een stadsdeel waar de bevolking in meerderheid uit allochtonen bestaat en zo een staat binnen de staat vormt, verkeerscongestie, straatvuil. Aan deze problemen moet gewerkt worden en het stadsbestuur doet dat ook, maar het blijft altijd een beetje dweilen met de kraan open. Als het ene probleem opgelost is, dient het andere zich alweer aan. Het blijft altijd werk in uitvoering, de stad is nooit klaar en het resultaat is dan ook nooit iets om verliefd op te worden.

Afgezien van het bovenstaande: hoe kun je nu een band krijgen met een stad in het koude, regenachtige Nederland? De mistroostigheid en de lelijkheid stralen ervan af, als je jezelf op zo’n typisch Hollandse zwaar-bewolkte dag met de auto, fiets of ov door Den Haag verplaatst. De grauwheid van alles - je wordt er depressief van, als je niet oppast.

Ik ben jaren terug tijdens een zomervakantie in Florence geweest. Een stad om wel trots op te zijn: de zon spat neer op eeuwenoude gevels, Italiaanse signorina’s flaneren door de straten, toeristen, dagjesmensen, een gezellige markt boordevol verse produkten, licht en lucht, schoonheid.

Maar Den Haag? Nee, nooit.